Gatunki ślimaków - gatunki te pełzają po Niemczech

Śluzowate ślady w ogrodzie

Każdy zna wilgotne, błyszczące, śluzowate ślady, które ślimaki pozostawiają na asfalcie lub płytach chodnikowych. Ślimaki zaliczają się do regularnych gości w ogrodzie, z których każdy ogrodnik chętnie by zrezygnował. Świeża zieleń i nowo posadzone młode rośliny znajdują się bowiem na szczycie listy przysmaków tych śluzowatych mięczaków.

Czym są ślimaki?

Ślimaki (Gastropoda) należą do gromady mięczaków. Co ciekawe, są one blisko spokrewnione z małżami, mątwami i ośmiornicami. Nie posiadają stóp, lecz mają jedną, szeroko wykształconą nogę, za pomocą której się poruszają. Aby móc się przemieszczać, wydzielają śluzowatą substancję, która pomaga im w ruchu.
Szacuje się, że w Niemczech występuje około 250 różnych gatunków ślimaków, jednak wiele gatunków przybyło do Europy z innych części świata w wyniku globalizacji, dlatego nie można ustalić definitywnej liczby gatunków.
W ogrodzie przeszkadza nam jednak tylko kilka gatunków ślimaków, a najbardziej solą w oku ogrodników są ślimaki nagie. Ślimak winniczek, który nosi swój domek na grzbiecie, jest jednak również powszechnie znany.

Wygląd ślimaków

Ślimaki to zwierzęta przypominające robaki bez widocznych kończyn. Mają głowę z dwiema parami czułków o różnej długości. Dłuższe czułki posiadają oczy, za pomocą których ślimaki mogą postrzegać swoje otoczenie. Krótsze to czułki czuciowe, dzięki którym mogą wąchać i wyczuwać dotyk.

Posiadają umięśnioną nogę, za pomocą której się poruszają, oraz worek trzewiowy do trawienia pokarmu. Ślimaki są zadziwiająco przystosowawcze i żyją na Ziemi od około 500 milionów lat. Niektóre ślimaki żyją pod wodą, inne natomiast na lądzie. Poza biegunem północnym i południowym oraz pustyniami, są obecne na całym globie. Niektóre posiadają na grzbiecie zbudowaną z wapnia muszlę, do której mogą się schować.

Czy wszystkie ślimaki są szkodnikami?

Gdy słyszy się słowo ślimaki, niektórzy myślą o winniczkach, inni o ślimakach nagich, a jeszcze inni o nieestetycznych uszkodzeniach spowodowanych przez ślimaki na roślinach. W związku z tym nasuwa się pytanie, czy wszystkie ślimaki należą do szkodników. Odpowiedź brzmi: nie.

Wiele gatunków ślimaków odżywia się martwą materią roślinną, inne z kolei zjadają jaja ślimaków nagich.
Poniżej przedstawiamy najczęstsze gatunki ślimaków w Niemczech.

Wskazówka produktowa: granulat na ślimaki

Granulat do posypywania, który tworzy barierę na ścieżkach i wzdłuż grządek
Działa jako środek odstraszający poprzez zapach
Substancja czynna: Eucalyptus citriodora (5 g/100 g)

Przejdź do produktu

Produktów biobójczych należy używać z zachowaniem środków ostrożności. Przed każdym użyciem należy przeczytać etykietę i informacje dotyczące produktu.

Ślimaki oskorupione

Ślimaki oskorupione wykluwają się z jaj z muszlą na grzbiecie . Dopóki ślimak rośnie, rośnie również jego muszla. W tym celu ślimak potrzebuje przede wszystkim pokarmu bogatego w wapń. Muszla pozostaje na grzbiecie ślimaka aż do jego śmierci i nie może zostać przez niego opuszczona.

Niektóre ślimaki oskorupione żyją do 10 lat, inne natomiast zaledwie rok. Zimę ślimaki oskorupione spędzają w ukryciu pod mchem lub krzewami. Wiele z nich buduje wapienne wieczko, którym zamyka muszlę przed wpływem warunków atmosferycznych. Gdy tylko temperatury ponownie wzrosną, zrzucają wieczko i pełzną dalej.

Zaroślarka pospolita (Arianta arbustorum)

Zaroślarka pospolita (Arianta arbustorum) jest również nazywana ślimakiem zaroślowym. Posiada charakterystyczną kulistą muszlę na grzbiecie, która ma wyraziste kasztanowe zabarwienie z żółtymi plamkami.
Ślimak ten występuje zarówno w górach, jak i w lasach oraz na łąkach. Bardzo chętnie żywi się ziołami.

Blisko z nią spokrewniony ślimak gajowy jest również bardzo przystosowawczy i występuje na wysokościach do 2000 m n.p.m. Zjada różne części roślin oraz grzyby.

Ślimak kosmaty (Trochulus hispidus)

Ślimak kosmaty należy do rodziny ślimaków owłosionych i posiada płaską, stożkowatą muszlę. Są one niewielkich rozmiarów i występują przede wszystkim w Europie Środkowej. Co ciekawe, dorosłe osobniki mają włosowate wyrostki na swojej muszli.

Ten gatunek ślimaka żywi się głównie martwymi i zwiędłymi częściami roślin i uwielbia pokrzywy. Sporadycznie widywano je jednak również na kwiatach i owocach.

Wstężyk gajowy (Cepaea nemoralis)

Wstężyk gajowy również należy do rodziny ślimaków zaroślowych i ze względu na swój wygląd nazywany jest także ślimakiem o czarnym wargowiu. Jego muszla jest spiralnie ubarwiona w żółto-czarne pasy. Podobnie jak ślimak kosmaty, żywi się on głównie obumarłymi częściami roślin, ale także świeżą zielenią i grzybami.

Bänderschnecke

Ślimak winniczek (Helix pomatia)

Prawdopodobnie najbardziej znany gatunek ślimaka w Niemczech to ślimak winniczek. Należy on do rodziny ślimaków zaroślowych i może osiągać długość do 10 centymetrów – co czyni go największym lądowym ślimakiem muszlowym w Europie. Występuje w różnych barwach, niektóre są ochrowożółte, inne mają mieszane odcienie brązu.

Weinbergschnecke

Winniczki chętnie zjadają miękkie i zwiędłe części roślin i są objęte ochroną gatunkową. Na wolności ślimak winniczek może dożyć nawet ośmiu lat.

W niektórych krajach winniczki znajdują się w menu ludzi. We Francji na przykład uchodzą za przysmak. Jednak te duże ślimaki mają również naturalnych wrogów, którzy chętnie je zjadają: jeże i myszy są częściej obserwowane podczas konsumpcji tych śluzowatych mięczaków.

Ślimaki nagie

U ślimaków nagich muszla uległa zanikowi w toku ewolucji. Nie mogą one schować się do środka w celu ochrony. Wiele ślimaków nagich to jednocześnie szkodniki roślin. Ponieważ ślimaki nagie są całkowicie wystawione na działanie warunków atmosferycznych, aktywne są głównie nocą, gdy jest chłodniej. Są one związane z wilgotnym środowiskiem, ponieważ na suchych terenach wyschłyby.
Ślimaki nagie są bardzo płodne, w ciągu roku mogą trzykrotnie złożyć do 900 jaj.

Wiele gatunków ślimaków nagich atakuje rośliny w ogrodach i szklarniach, dlatego zaleca się stosowanie granulatu na ślimaki, aby zwalczyć te śluzowate szkodniki.

Pomrowik plamisty (Deroceras reticulatum)

Pomrowik plamisty może osiągać od czterech do sześciu centymetrów długości i ma jasnobrązowe do kremowego ubarwienie z siatkowatymi brązowymi plamami na grzbiecie. Jest wszystkożerny i uwielbia świeże młode rośliny, rośliny kapustne oraz sałatę - ku wielkiemu niezadowoleniu rolników i ogrodników. Charakterystyczne dla pomrowika plamistego jest wygryzanie dziur w liściach roślin. Jest aktywny nocą, uwielbia wilgotne środowisko i żyje zazwyczaj około roku.

Pomrów wielki (Limax maximus)

Pomrów wielki znany jest również pod nazwą pomrowa wielkiego. Może on osiągnąć imponujące rozmiary do 20 centymetrów. Pomrów wielki ma jasnobrązowe lub jasne żółte ubarwienie z tygrysimi ciemnymi plamami na grzbiecie.

Tigerschnegel

Żywi się przede wszystkim obumarłymi częściami roślin i tylko bardzo rzadko sięga po świeżą zieleń. Ponadto jest padlinożercą i nie gardzi również innymi ślimakami nagimi. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli swojego gatunku, pomrowy wielkie to pożyteczne owady: są bardzo pomocne, ponieważ zjadają również jaja innych ślimaków, dzięki czemu mogą ograniczyć plagę ślimaków. Pomrowy wielkie żyją w parkach, na terenach zalewowych, a także w ogrodach i mają długość życia od dwóch do trzech lat.

Ślinik ogrodowy (Arion hortensis)

Śliniki ogrodowe należą do rodziny ślinikowatych i osiągają maksymalnie pięć centymetrów długości. Mają niebieskawo-czarne ubarwienie na grzbiecie oraz jasną podeszwę stopy. Należą do szkodników roślin i uwielbiają żerować pod powierzchnią gleby na korzeniach roślin.

Garten-Wegschnecke

Ślinik luzytański (Arion vulgaris, Arion lusitanicus)

Pomrów hiszpański znany jest pod wieloma nazwami: ślinik luzytański lub pomrów wielki.
Może on osiągać do 15 centymetrów długości i również należy do rodziny ślinikowatych. Może przybierać różne barwy: jasnobrązową, pomarańczową, ciemnobrązową, a nawet czerwonawą do jasnożółtej.

Spanische Wegschnecke

Pomrów hiszpański uwielbia wszystkie soczyście zielone części roślin w równym stopniu. Przepada za roślinami dyniowatymi i melonami, zjada również inne ślimaki i jest uważany za szkodnik ogrodowy.

Ze względu na to, że występuje w całej Europie, obok ślimaka winniczka należy do najbardziej znanych ślimaków nagich. Gatunek Arion lusitanicus jest obecnie uważany za najczęstszy gatunek ślimaka w Niemczech. Jego gwałtowne rozmnażanie sprawia, że ma on największy negatywny wpływ na naszą różnorodność biologiczną.

Źródła i linki do dalszych informacji

Kategoria: Garten-Wegschnecke, Gefleckte Schnirkelschnecke, Gehäuseschnecken, Gemeine Haarschnecke, Genetzte Ackerschnecke, Hain-Bänderschnecke, Nacktschnecken, Schnecken bekämpfen, Schneckengranulat, Schneckenkorn, Spanische Wegschnecke, Tigerschnegel, Weinbergschnecken