Co pomaga na wirewormy? Skuteczne strategie i zasoby

Każdy, kto zajmuje się uprawą ziemniaków lub warzyw, zna ten problem: okrągłe przejścia zasilające, które sięgają głęboko w uprawy, przez co ziemniaki, marchew lub cebula nie nadają się do sprzedaży. Przyczyną jest wireworm, larwa chrząszcza klikowego (Agriotes spp.). Ponieważ w ostatnich latach prawie wszystkie wysoce skuteczne chemiczne środki owadobójcze do gleby zostały wycofane z rynku, rolnicy i ogrodnicy stoją przed ogromnym wyzwaniem. Najbardziej palącym pytaniem dzisiaj nie jest już, jaki środek można wstrzyknąć, ale raczej: Co jeszcze naprawdę pomaga w walce z wirewormami? Odpowiedź nie leży w jednej cudownej substancji, ale w inteligentnym połączeniu środków uprawy roślin, biologicznego zwalczania szkodników i dokładnego czasu.

Dlaczego klasyczne środki owadobójcze nie są już rozwiązaniem

Przez długi czas rolnictwo opierało się na granulatach chemicznych i zaprawianiu nasion w celu zwalczania szkodników przenoszonych przez glebę. Te czasy już minęły. Szeroko zakrojone badania przeprowadzone przez Agroskop (Szwajcaria) w latach 2015–2019 bezlitośnie ujawniły stan chemicznej ochrony roślin przed wirewormami: składniki aktywne, takie jak chloropiryfos, spinosad, spirotetramat i teflutryna nie były w stanie znacząco zmniejszyć uszkodzeń bulw ziemniaka w porównaniu z nietraktowaną grupą kontrolną [5].

Dopiero produkt referencyjny zawierający substancję czynną fipronil wykazał dobrą skuteczność, szczególnie gdy został zastosowany jesienią w międzyplonie przed ziemniakami [5]. Problem: Fipronil od dawna nie jest już zatwierdzony w Szwajcarii i UE ze względu na jego wpływ na środowisko. Jeśli więc zastanawiasz się, co pomaga na wirewormy, musisz przyjrzeć się metodom pośrednim, kulturowym i biologicznym.

Środki produkcji pośredniej i roślinnej (podstawa)

Ponieważ bezpośrednia kontrola larw, które żyją w glebie do pięciu lat, jest niezwykle trudna, kontrola pośrednia stanowi podstawę każdej strategii wireworm. Celem jest utrzymanie populacji na tak niskim poziomie, aby nie został przekroczony próg szkód gospodarczych.

1. Prawidłowy płodozmian i przedplony

Samice chrząszczy klikowych wolą składać jaja w gęstych, wilgotnych i nienaruszonych drzewostanach. Sztuczne łąki, trwałe użytki zielone i silnie zachwaszczone grunty orne są prawdziwymi magnesami do składania jaj [3]. Ryzyko uszkodzenia wirewormów jest najwyższe w ciągu pierwszych trzech lat po zaoraniu łąki. Analiza 300 poletek ziemniaków wykazała, że ​​ryzyko ich uszkodzenia przekraczało 50% w przypadku sadzenia ziemniaków bezpośrednio po zaoraniu łąki. Jeśli odczekano trzy lata, ryzyko spadło do mniej niż 8% [2].

2. Ukierunkowana uprawa gleby w dokładnym czasie

Wirewormy migrują pionowo w glebie w zależności od wilgotności i temperatury gleby. Kiedy są suche lub zimne, wycofują się do głębszych warstw, gdzie są niedostępne dla środków mechanicznych [1]. Co więc pomaga przeciwko wirewormom podczas pracy z glebą? Czas.

Płytka uprawa ścierniska późnym latem (sierpień i wrzesień) jest najskuteczniejsza. W tym czasie wrażliwe stadia rozwojowe (jaja, młode larwy i poczwarki) znajdują się w najwyższych warstwach gleby. Wywożone na powierzchnię za pomocą brony talerzowej, motyki lub glebogryzarki wysychają lub ulegają mechanicznemu zniszczeniu [3, 4]. Ważne: środek ten najlepiej zastosować kilka dni po opadach deszczu, kiedy wirewormy zostały ponownie zwabione przez wilgoć [2].

3. Wybór lokalizacji i różnorodności

Wireworms preferują ciężkie gleby bogate w próchnicę i glinę, które dobrze zatrzymują wilgoć. Na glebach ubogich w próchnicę, lekkich i piaszczystych jaja i młode larwy wysychają szybciej, dlatego ryzyko inwazji jest tu znacznie mniejsze [2, 3]. Ponadto niektóre gatunki (np. chrząszcz próchniczny) preferują gleby kwaśne. Wapnowanie lub duże dawki azotu wapiennego nieznacznie podnoszą wartość pH, jednak według badań nie zapewniają wystarczającej ochrony przed uszkodzeniami [2].

Uprawa wczesnych odmian pomaga również w przypadku ziemniaków. Zbiór w terminie i przy wystarczającej wytrzymałości skorupy (od lipca) pozwala uniknąć drugiej głównej fazy żerowania wirewormów późnym latem, kiedy po opadach deszczu wilgotność gleby ponownie wzrasta [2]. Co ciekawe, eksperymenty pokazują również, że odmiany ziemniaków o wyższej zawartości glikoalkaloidów (solaniny) są mniej podatne na atak, co jednak jest problematyczne w przypadku spożycia przez ludzi [4].

Kontrola bezpośrednia: podejścia biologiczne i alternatywne

Kiedy środki w zakresie uprawy roślin nie są wystarczające, w centrum uwagi pojawiają się przeciwnicy biologiczni. W tym właśnie tkwi największa nadzieja obecnych badań.

Grzyby entomopatogenne (grzyby chorobotwórcze dla owadów)

Grzyby z rodzajów Beauveria i Metarhizium w naturalny sposób atakują szkodniki owadzie żyjące w glebie. Zarodniki przylegają do skóry wireworma, grzybnia wnika i rozrasta się wewnątrz ciała, prowadząc do śmierci larwy [3]. W Niemczech i Szwajcarii obowiązują awaryjne zezwolenia na produkty na bazie Metarhizium brunneum (np. Attracap), które stosuje się w postaci granulatu podczas sadzenia [2].

Wyzwanie: grzyby często mają działanie bardzo specyficzne dla gatunku (np. dobre przeciwko A. ustulatus, słabsze przeciwko A. sputator) i potrzebują tygodni, aby zdziesiątkować populację [1, 3]. W celu zwiększenia efektywności prowadzone są badania nad metodą „przyciągaj i zabijaj”. W tym przypadku stosuje się roślinne substancje zapachowe lub sztuczne źródła CO2 (np. w kapsułkach alginianowych), aby aktywnie przyciągnąć wirewormy i doprowadzić je do docelowego kontaktu z zarodnikami grzybów [3].

Biofumigacja

Innym podejściem jest biofumigacja. Podczas uprawy i późniejszego dodania warzyw krzyżowych (np. gorczycy) uwalniane są glukozynolany. W glebie przekształcają się one w substancje toksyczne i odstraszające (odstraszające). Badania pokazują jednak, że zadowalający efekt przeciwko drutowcom osiąga się tylko w absolutnie optymalnych warunkach i zwykle tylko w połączeniu z innymi metodami [3].

Weryfikacja mitów: co NIE pomaga w walce z wirewormami

W praktyce istnieje wiele porad dotyczących domowych sposobów i preparatów alternatywnych. Centrum Kompetencji Ogrodniczych (GKZ) w ramach wieloletniego projektu (2008-2012) przebadało naukowo część z tych substancji [1]:

• Azot limetyczny (CaCN2): W testach laboratoryjnych udowodniono, że jest nietoksyczny dla drutowców. Działa tylko odstraszająco (odstraszająco) na starsze stadia, ale w praktyce nie zapewnia niezawodnej ochrony.
• Produkty z neem (NeemAzal-T/S, placek z neem): Ani wylewanie, ani dodawanie ciasta z neem nie miało znaczącego wpływu na zmniejszenie szkód spowodowanych żerowaniem na polu. Jedynie w przypadku ekstremalnego, nierealistycznego przedawkowania (10-krotne stężenie) robaki wykazały reakcję w laboratorium.
• Wzmacniacze roślin (np. na bazie olejku tymiankowego): Nie mogą zmniejszyć strat roślin w uprawach sałaty.

Monitorowanie: poznanie wroga

Aby wiedzieć, czy środki są skuteczne, musisz znać natężenie inwazji. Istnieją dwie podstawowe metody, ale ich znaczenie jest często przeceniane:

Pułapki feromonowe: przyciągają samce chrząszczy klikowych w sposób specyficzny dla gatunku. Idealnie nadają się do określenia, które gatunki (np. Agriotes lineatus lub A. obscurus) występują na polu i kiedy odbywa się ich główny lot. Nie nadają się one jednak do bezpośredniego zwalczania („masowe łapanie”) ani do dokładnego przewidywania uszkodzeń larw, ponieważ samice niekoniecznie składają jaja w miejscu pułapki [3, 4].

Pułapki na przynęty: Tutaj, np. B. zakopać w ziemi kubki lub połówki ziemniaków wypełnione ziarnem. Jeśli na pułapkę zostanie wykryty więcej niż jeden wireworm, pole uważa się za silnie zaatakowane. Problem: Ta metoda jest wyjątkowo zawodna. Czasami nawet małe populacje powodują ogromne szkody, a w innych latach, pomimo dużej liczby robaków w pułapkach, prawie nie zjada się bulw, ponieważ warunki glebowe (np. wystarczająca wilgotność w dużej odległości od bulwy) nie zmuszają do spożycia plonu [2, 3].

Często zadawane pytania (FAQ)

Wniosek

Pytanie „Co pomaga na wirewormy?” nie można już odpowiedzieć poprzez zakup jednego środka ochrony roślin. Eliminacja insektycydów o szerokim spektrum działania zmusza nas do przyjęcia holistycznego podejścia. Najbardziej skuteczna strategia polega na szerokim płodozmianie (bez ziemniaków po użytkach zielonych), precyzyjnej, płytkiej uprawie późnym latem i stosowaniu wczesnych odmian. Każdy, kto wykonuje tę podstawową pracę, może dodatkowo zminimalizować ryzyko szczątkowe poprzez ukierunkowane zastosowanie grzybów chorobotwórczych dla owadów. Walka z wirewormem to maraton, a nie sprint - ale przy odpowiedniej znajomości jego biologii jest do wygrania.