Chrabąszcze

Chrabąszcz majowy jest znacznie większy – 2–3 cm, ma czerwonobrązowe osłony skrzydeł, ciemny przedplecznik, białe trójkąty po bokach ciała i duże czułki wachlarzowe. Lata głównie od końca kwietnia do końca maja. Chrząszcz czerwcowy ma wielkość od 1,4 do 1,8 cm, jest żółtobrązowy, gęsto owłosiony, nie ma białych trójkątów i mniejszych wachlarzy czułków; lata w czerwcu i lipcu. Larwy również się różnią: chrabąszcz majowy leży na boku na gładkiej powierzchni, a chrząszcz czerwcowy chodzi na nogach.

Jako chrząszcze żyją tylko około czterech do siedmiu tygodni: po wykopaniu na wiosnę chrząszcze żerują na liściach, łączą się w pary, samice składają jaja, a następnie umierają. Jednakże chrabąszcz majowy większość swojego życia spędza jako pędrak w ziemi – od trzech do czterech, rzadko pięciu lat, w zależności od regionu i pogody.

W zależności od pogody od połowy lub końca kwietnia do końca maja, sporadycznie do czerwca. Opuszczają ziemię przy łagodnej, suchej pogodzie, zwykle o zmierzchu. Ponieważ zwierzęta w danym regionie rozwijają się w tym samym tempie, co trzy do czterech lat przypada rok chrabąszcza majowego, w którym występuje szczególnie duża liczba chrząszczy – w międzyczasie można zobaczyć tylko kilka.

Chrząszcze zjadają liście drzew liściastych, najchętniej młode liście dębu, buku, klonu i kasztanowca, a chrabąszcz zjada także drzewa owocowe i orzechy włoskie. Larwy żerują na wszelkiego rodzaju korzeniach w glebie, początkowo głównie na trawach, później także na warzywach, truskawkach i młodych drzewach.

Nie. Chrząszcze majowe nie żądlą, nie mają trucizny, a ich narządy gębowe służą do rozdrabniania liści - są nieszkodliwe dla człowieka. Szkody powstają tylko w ogrodach i rolnictwie, zwłaszcza z powodu pędraków zjadających korzenie.

Chrabąszcze polne dorastają do wielkości od 2 do 3 cm, chrabąszcze leśne do 2 do 2,6 cm. W ostatnim stadium larwalnym pędraki osiągają wysokość około 6 cm, co czyni je największymi pędrakami w ogrodzie.

Nie ma czegoś takiego jak chrabąszcz zielony. Zwykle odnosi się to do chrząszcza różanego: metalicznie zielonego do złotozielonego, wielkości od 1,4 do 2 cm, na kwiatach w ciągu dnia. Jest szczególnie chroniony, a jego larwy pomagają rozkładać się w kompoście. Mniejsze chrząszcze z opalizującymi zielonymi głowami i brązowymi osłonami skrzydeł to chrząszcze ogrodowe - więcej na ten temat w dziale Chrząszcze liściaste.

Larwy chrabąszcza majowego są zakrzywione w kształcie litery C, białawe z brązową torebką na głowie i sześcioma mocnymi, owłosionymi nogami; W pełni rozwinięte osiągają długość około 6 cm. Leżą na boku na gładkiej powierzchni. Z kolei larwy chrząszcza różowego pełzają na grzbiecie, a larwy chrząszcza czerwcowego i chrząszcza pospolitego chodzą na nogach.

W przydomowym ogródku przede wszystkim środki zapobiegawcze i mechaniczne: w roku lotowym przykrywać grządki siatką o gęstych oczkach, utrzymywać gęsty trawnik i nie kosić krótko w sezonie lotowym, wykopywać grządki latem i wczesną jesienią roku lotowego oraz zbierać larwy. Nie ma zatwierdzonego doglebowego środka owadobójczego przeciwko pędrakom, a preparaty grzybowe przeciwko pędrakom chrabąszcza majowego nie są dozwolone w ogrodach przydomowych i działkowych.

Ledwie. Nicienie HB dobrze radzą sobie z mniejszymi pędrakami chrząszcza ogrodowego, słabiej z pędrakami czerwcowca, ale tylko w bardzo ograniczonym stopniu przeciwko pędrakom chrząszcza majowego. Dlatego przed zakupem należy zidentyfikować larwy. Możesz dowiedzieć się, co pomaga na które larwy, w sekcji Walka z larwami.

Nie, sam chrabąszcz nie jest chroniony w Niemczech. Jednakże podobne gatunki, takie jak chodzik i chrząszcz różany, podlegają ochronie. Środki ochrony roślin przeciwko chrząszczom można stosować w przydomowym ogródku tylko wtedy, gdy są specjalnie do tego przeznaczone - w większości przypadków nie jest to konieczne, gdyż po zjedzeniu drzewa ponownie wykiełkują.

Od około 1960 r. liczebność chrabąszcza majowego gwałtownie spadła, głównie z powodu wcześniejszego powszechnego stosowania środków owadobójczych, takich jak DDT. W niektórych regionach, takich jak równina Górnego Renu i równina Ren-Men w Hesji, jest nadal powszechny i ​​ma regularne lata lotów. Masowa proliferacja może następować mniej więcej co 30 do 45 lat.